<-> پس با حايل بين امام و مأمومِ بلاواسطه، يا به واسطه ممنوعِ به حايل، جماعت مأمومِ خاصّ، صحيح نيست؛ و در غير اين صورت كه بين مأموم و امام يا واسطه او با امام، حايل نيست، اظهر صحّت است و منسوب به «اشهر» در محكىِّ «رياض» است.

و همچنين نماز در ميان اسطوانه‌هاى مانع از مشاهده، صحّت جماعت، موقوف به مشاهده امام، يا واسطه است.

  اختصاص منع حايل به مرد

و حايل، مانعِ در مأموميّت مرد است نه زن، و در مأموميّت زن براى زن مانع است بنا  بر اظهر؛ و همچنين در صفوف زنها و مابين آنها، رعايت مى‌شود آنچه رعايت مى‌شود مابين صفوف مردها. و اما مأموميّت خنثى براى مرد و خنثاى مشكل براى خنثاى مشكل، اظهر عدم بطلان جماعت است براى آنها با حايل؛ و همچنين امامت خنثى براى زن به جهت عدم معلوميّت انوثيّت.

  اعتبار تساوى يا پايين بودن موقف امام

و [ نيز ] معتبر است در صحّت جماعت كه موقف امام، بالاتر از موقف مأموم نباشد به مقدار معتدّ به، مانند يك شبر در زمين غير مُنحَدِر.

و مانعى از مساوات دو موقف يا اخفضيّت موقف امام نيست، اگر چه ارتفاعِ موقفِ مأموم، كثير باشد با محافظت با ساير لوازم اقتدا؛ و در صورت اخفضيّتِ موقفِ مأموم، خصوص او، جماعتش باطل است.

  نبودن فاصله بيش از حدّ مجاز

و معتبر است در صحّت جماعت عدم بُعْد مأموم از امام، يا واسطه به دورى معتدّ به كه حدّ آن مقدار «مسقط جسد انسان» است در حال سجود؛ پس اين مقدار بُعد، مانع <->