باشد، چون ظهر يا غير آن، پس نيّت كند اوّل ظهرى كه از او فوت شده، بعد دوّم ظهر، و هكذا.[1]

  جواز تقدّم ادا بر قضا

س . كسى كه نماز قضا دارد، ادا را در اوّل وقت مى‌تواند بكند يا نه؟

ج . مخيّر است كه هر كدام را كه مى‌خواهد در اوّل بكند، ولى بهتر[2] مقدّم داشتن قضا است بر ادا اگر وقت فضيلت ادائيّة فوت نشود، خصوصاً هرگاه يك نماز قضا شده، يا مطلق نماز آن روز، چه يكى باشد چه بيشتر.

  اعتبار قضا به حال فوت

س . اگر كسى در سفر، نمازش فوت شد و در حضر مى‌خواهد قضاى آن را اتيان كند و همچنين به عكس آن، [ آيا ] بايد نماز قصر را قصر بخواند و تمام را تمام يا نه؟

ج . بلى اعتبار در قصر و اتمام، در ادا نمودن آن، حال فوت است، يعنى اگر در حضر، نمازش فوت شده، تمام كند قضاى آن را هر چند در سفر باشد.[3]

و اگر كسى در اوّلِ وقت، مسافر باشد و در آخر وقت، حاضر، يا در اوّل وقت حاضر باشد و در آخر وقت، مسافر، اعتبار به حال فوت نماز است.

  جهر به قرائت در اجير مرد براى نماز زن

س . هرگاه مرد، قضاى نمازِ زن را اجير شود، قرائت جهريّه را به جهر بخواند يا اخفات؟

[1] . يعنى مثل صورتى است كه بداند يك ظهر، در جمعه و يك ظهر، در شنبه، فوت شده، و قصد مى‌كند فائتِ جمعه و شنبه را؛ پس ملحق است به صورت علمِ به سابق و لاحق، زيرا اشاره و تعيين، بدون تكرار، ممكن است.

[2] . و احوط براى خروج از خلاف.

[3] . و اگر در سفر، فوت شده، قصر كند قضا را اگر چه در حضر باشد.