<-> داخل در صورتِ لزومِ ترتيب باشد، بايد سابقِ در فوت، سابقِ در فعل باشد، و همچنين در غير اين صورت در تقدير ترتّب شرعى بين دو فائت، مثل ظهرين و عشائين، بلكه احوط، لزوم آن است در صورتى كه عصر ـ مثلاً ـ متيقَّن الفوات است، و ظهرِ همان روز، مشكوك الفوات باشد، وگرنه، رعايت ترتيب در قضا لازم نيست.

  عدم ترتّب صحّت حاضره، بر فائته

و صحّت حاضره، مشروط به فعل فائته نيست؛ و همچنين ساير عبادات، [ اتيانِ آنها ] جايز است به حسب تكليف و وضع، قبل از قضاى فائته؛ و فرقى بين فائته يوم متّحده و متعدّده و غير يوم، نيست بنا  بر اظهر، اگر چه تقديم فائته مطلقا احوط است، بلكه فوريّتِ قضا ايضاً [ احوط است ] به جهت انتفاى قول به وجوب تقديم حاضره، يا فوريّت آن در سعه وقت، بدون عكس، پس خروج از خلاف، موقوف به فعل فائته است فوراً و قبل از حاضره و ساير عبادات.

و عدول از لاحقه به سابقه، در صورت لزوم ترتيب به يكى از دو نحو، لازم است در صورت تذكّر در اثناى نماز، قبل از تجاوز محلِّ عدول، به دخول در ركن؛ و در غير اين دو صورت، لازم نيست عدول از عصرِ روزى، به ظهرِ روزِ گذشته با عدم علم به ترتيب در فوات.

و اما استحباب تقديم فائته، بر حاضره در غير صورت ضيقِ وقت حاضره، پس ممكن است اختلاف آن به اختلاف عوارض و مرجّحاتِ تقديم يا تأخير؛ و جواز عدولهاى متعدّد، از لاحقه به سابقه، دور نيست.

و در عدول از نافله به فريضه‌اى كه در اثنا، متذكّر فوت آن شده، تأمّل است، و بر تقدير عدول، نافله صحيح نمى‌شود و صحّت فريضه، يقينى نيست، و احوط، <->