<-> قضا، رعايت ترتيب شرعى، در ظهرين و عشائين است كه به نحوى به جا آورد كه بر تقدير فوتِ [ هر ] دو، به نحو صحيحِ شرعى قضا شوند.

و اما ترتيب خارجى، رعايتش لازم نيست مگر با علم، مثل مفروض: كه از يك شبانه روز باشد، اگر چه مبدء را نداند؛ يا [ مثل ] غير مفروض، لكن بداند اگر مغرب و صبح فوت شده، مغرب، مقدّم بوده مثلاً، و اگر در وقتِ عشا باشد، معامله شكِ در وقت مى‌كند و جهراً [ به نيّت ] ادا مى‌خواند؛ و در مابقى، علم اجمالى به فوت يكى بيش نيست.

  تذكّرى نسبت به فروع آتيه

و نظير اين تفصيل، در بعض صور آتيه، جارى مى‌شود، و به مقدار آنچه در وقت آن است، از معلوم بالاجمال كم مى‌شود، و در آن مخصوص، رعايت كيفيّت و ادائيّت مى‌شود، و در بقيّه، احتياط مى‌شود به نحو معلوم از نظاير.

لكن اگر خواست در فروع آتيه، احتياط و رعايت آن نمايد: پس اگر ابتداى پنج [ نماز ]، صبح بوده، يك صبح و يك چهار ركعت مردّد بين ظهر و عصر، و يك مغرب، و يك چهار ركعت مردّد بين عصر و عشا، به جا آورد به نيت قضاى ما فات اوّلاً و ثانياً.

و اگر مسافر باشد، دو ركعت مردّدِ بين صبح و ظهر و عصر، به جا مى‌آورد، و نماز مغرب و دو ركعت مردّدِ بين ظهر و عصر و عشا، به جا مى‌آورد، و اگر ابتداى آن، ظهر باشد، دو ركعت مردّدِ بين سه نماز و مغرب و دو ركعت مردّدِ بين عصر و عشا با صبح به جا مى‌آورد.

و اگر نداند در كدام، مسافر و در كدام، حاضر بوده، در فرض اوّل كه ابتدا، صبح بوده، دو ركعت مردّدِ بين صبح و ظهر و عصر، و چهار ركعت مردّدِ بين ظهر و عصر و نماز مغرب، و دو ركعت مردّدِ بين ظهر و عصر و عشا، و چهار ركعت مردّد بين عصر <->