فصل دوازدهم

نماز قضا[1]

[1] . از جمله اسبابِ سقوط قضاى نماز، «صغر و عدم بلوغ» است در صورتى كه به مقدار يك ركعت با طهارت ـ اگر چه اضطراريّه باشد ـ ادراك ننمايد در وقت.

و از آن جمله «جنون» است هر قسم باشد، مگر آن كه در وقتِ مقدارِ اداى نماز، سالم باشد، كه ادا، واجب و بر تقدير ترك، قضا لازم است.

و آيا فرق است بين غير اختيارى و آنچه به سبب اختيارى ـ مثل شرب دوايى ـ باشد؟ محلّ تأمّل است، و احوط قضا است، خصوصاً اگر فعلِ اختيارى، بعد از دخول وقت باشد.

«و اغماى مستوعبِ وقت» و در حاصل به فعل اختيارى، احتياطِ مقدّم در جنون، جارى است.

و «حيض و نفاس» كه به مقدار اداى نماز با طهارت ـ اگر چه اضطراريّه باشد ـ پاك نباشد، و در اختيارىِ از آنها، احتياطِ متقدّم جارى است.

و در آخرِ وقت با خالى بودن از مجموعِ اعذار از متقدّمه [ در صورت ] ادراك يك ركعت با طهارت اگر چه اضطراريّه باشد، واجب است ادا و در تقدير ترك، قضا.

و در اوّل وقت هم تصوير مى‌شود اگر عالِمِ به طروّ عذر اگر صرف وقت در طهارت مائيّه بنمايد، باشد. <->