کراهت نافله تا زوال عيد

و مكروه است ـ به كراهت عبادت ـ نوافل عامّه در عيد قبل از نماز و بعد از آن قبل از زوال مگر نافله مخصوصه به روز عيد كه به جا آوردن آن به رجاى مطلوبيّت، اَوْلى است، مگر در «مدينه» در «مسجدالنبى» كه دو ركعت قبل از خروج براى نماز عيد به جا آورده مى‌شود براى تحيّت مسجد؛ بلكه عدم كراهت در نوافلِ مسبّبه از اسباب خاصّه، بى‌وجه نيست. و مكروه است در غير ضرورت، خارج شدن براى نماز عيد با سِلاح .

  جمع شدن عيد و جمعه

اگر جمع شد عيد و جمعه، مخيّر است مأمومِ در عيد، در حضور نماز جمعه در صورت وجوب جمعه و عيد با عدم اجتماع، و احوط قصر تخيير مذكور است به مأمومى كه مكانش در بلد نماز نباشد، يعنى دور باشد. و مستحبّ است براى امام جماعت ـ غير [ از ] امام اصلـ عليه‌السلام ـ كه اعلم به وظيفه خودش است ـ اعلام مأمومين، و اذن براى كسانى كه دور است منزل ايشان در ترك حضور جمعه.

  كراهت بردن منبر به صحرا

سزاوار نيست، بلكه مكروه است، نقل منبر به صحرا، بلكه مستحبّ است شبه منبرى همان جا تهيّه نمايند اگر چه چوب نباشد.

عدم جواز مسافرت

در صورت وجوب نماز عيد بر مكلّفى، جايز نيست مسافرت از بلد نماز، بلكه هر سفرى كه مفوِّتِ نماز عيد باشد بعد از طلوع آفتاب، و مكروه است قبل از آن بعد از طلوع فجر، نه قبل از آن؛ لكن هر سفرى كه مفوِّت اين نماز باشد در وقتى كه مكلّف به سعى از آن مكان براى عيد بود، پس سفر به سوى غير عيد در آن وقت ـ مثل اقامت در آن مكان در آن وقت و عدم سعى ـ تركِ واجب مقدّمى است كه با ترك ذى‌المقدّمه عصيان است.