<-> جلوس سابق بعد از سجده اولى پيدا نمايد، و همچنين احتياطاً به جا مى‌آورد سجده را اگر بعد از جلوس براى تدارك شكّ در سجده ثانيه كرد از جهت احتمال شكّ در محلّ، در صورت اعاده جلوس احوط، اعاده آن است با طمأنينه.

و اگر تشهد را فراموش كند و قبل از ركوع متذكّر شود، برمى‌گردد و تشهد را به جا مى‌آورد و مابعد تشهد تا ركوع هر چه لازم است به ترتيب انجام ميدهد اگر چه سابقاً به جا آورده بوده و سجده سهو براى قيام بيجا به جا مى‌آورد.

و اگر سجده اخيره را قبل از سلام متذكّر شود ترك آن را، به جا مى‌آورد و بعد از آن، تشهد را به جا مى‌آورد؛ و اگر بعد از سلام متذكّر فوت دو سجده از يك ركعت باشد، نماز را اعاده مى‌كند مگر آن كه قبل از منافى متذكّر شود كه اظهر تدارك دو سجده و اعاده ما بعد آن است حتى سلام؛ و اگر متذكّر فوت يك سجده اخيره شد، همان يك سجده را قضا مى‌كند بعد از سلام؛ و احوط اتيان به مابعد آن است حتى سلام؛

  نسيان تشهد اخير و صلوات

و همچنين اگر تشهد اخير را فراموش كند، به جا مى‌آورد آن را و سلام را اعاده مى‌نمايد بنا بر احوط؛ و همچنين عربيّت و موالات آن را بنا  بر احوط، و در ترتيب و طمأنينه آن تأمّل و احتياط است.

و احوط در صلوات بر آل كه قضا مى‌شود، اعاده صلوات بر نبىـ صلّى‌اللّه‌عليه وآله‌و سلّم ـ است؛ و همچنين ذكرى كه دلالت آن با ذكر سابق تمام مى‌شود؛ پس در سجود اخير و تشهد اخير، رعايت سهو بودن سلام و مخرِج بودنِ آن را احتياطاً مى‌نمايد، و احتياط در فعل سجود سهو است براى متدارك بعد از تذكّر و آنچه به جا آورده قبل از <->