<-> همچنين زيادى عمدى كه به عنوان جزئيّت آورده مى‌شود موافق اجزا يا مخالف آنها باشد مبطِل است مطلقا على الاحوط، و گر نه مبطل نيست، مگر يكى از مبطلات گذشته يا مفوِّت موالات لازمه يا ماحى صورت صلاتيّه باشد و اگر زياد نمايد در نماز به طور يقين، ركعتى يا ركوعى يا دو سجده از يك ركعت را اگر چه از سهو باشد، نماز باطل مى‌شود.

و گذشت حكم زيادتى تكبيرة الاحرام سهواً، و زيادتى نيت اگر داعى باشد، متصوّر نيست؛ و اگر اخطار باشد، مضرّ نيست، و فرقى بين جلوس به قدر تشهد قبل از زيادتى مبطله و عدمش نيست.

  تذكر زيادتى ركوع

و اگر عالم شد به اين كه ركوع ركعت زايده قبل از سلام در ركعت سابقه بوده، نمازش باطل است؛ و اگر قبل از تحقّق ركوع متذكّر شد، مى‌نشيند و سلام مى‌گويد و سجده سهو به جا مى‌آورد؛ و اگر قبل از وصول به حدّ ركوع، متذكّر فعل آن شد، نماز باطل نيست، حتى اگر در انحناى ركوعى بدون طمأنينه و مكثى كه ركوع به آن محقّق مى‌شود، متذكّر شد، اظهر عدم بطلان است، و واجب نيست بنا  بر اظهر انتصاب براى هوىّ براى سجود، و همان هوىّ به قصد صلاتى ركوعى، كافى است.

  تذكر نقص ركعت يا سلام

و اگر ركعتى را ناقص كرد سهواً و بعد از سلام متذكّر شد پس اگر مبطلى به جا نياورده، تكميل مى‌نمايد نماز را، و سجود سهو براى زيادتى‌ها به جا مى‌آورد؛ و اگر مبطِل در عمد و سهو به جا آورده، نماز را اعاده مى‌نمايد؛ و اگر مبطل در عمد به جا آورده مثل كلام سهوى، تكميل مى‌نمايد نماز را در صورت عدم منافى اگر چه فصل طويل ماحى <->