ج . نماز احتياط را احتياج نيست و نمازش صحيح است، پس چون مفروضِ سؤال، شروع در نماز احتياط است اگر در صورت اوُلى باشد از صُوَر ثمانيه، نماز احتياط را قطع مى‌كند؛ و اگر در صورت ثانيه و ثالثه باشد و يك ركعت كرده، استحباباً به اضافه يك ركعت ديگر تمام مى‌كند و نافله محسوب است[1]؛ و همچنين اگر بفهمد كم بودن نماز را پيش از نماز احتياط آن، كمى را تمام كند اگر مبطلى كه عمداً و سهواً مبطل باشد به عمل نياورده باشد.

س . اگر بعد از اتمام كردن نماز احتياط، فهميد كه موافق اتّفاق نيفتاده نماز احتياطى كه كرده، مثل آن كه دو ركعت نشسته و دو ركعت ايستاده كرد، بعد مطّلع شد يك ركعت كم بوده، اصل نمازش چه صورت دارد؟

ج . احتياط اين است[2] كه يك ركعتِ ناقص را بكند و احتياط، اعاده كردن اصل نماز است، اگر چه صحّت آن بى‌وجه نيست و احتياط به اعاده، لازم نيست و بهتر اعاده است در جميع صور با علم به كم بودن بعد از نماز احتياط، يا در بين آن.

س . اگر عمل به احتياط نمود و شك كرد كه آيا نماز احتياط با كم بودن اصل نماز موافق بوده يا نه چه كند؟

ج . نمازش صحيح است و اعتنا به چنين شك نكند.[3]

س . هرگاه در اثناى نماز احتياط، شك مى‌كند كه آيا يك ركعت است، يا دو ركعت است، چه كند؟

ج . بنا را بر صحّت گذارد،[4] يعنى اگر يك ركعت بايد بكند بگويد يك ركعت است، اگر دو ركعت بايد بكند، بگويد دو ركعت است.

س . در نماز احتياط، سهواً كلام بيجا اتّفاق افتاد، سجده سهو دارد يا نه؟

[1] . جواز قطع نافله و اتمام آن به اضافه يك ركعت، اختصاص به بعض صور ندارد بنا بر اظهر.

[2] . اين احتياط و اعاده احتياطى در فرض مسأله، لازم نيست.

[3] . چون راجع به شكِ بعد از فراغ در صحّت است.

[4] . چنانكه ذكر شد در تعليقه در شك در عدد ركعات نماز احتياط.