<-> دو مى‌گذارد؛ و همچنين شكّ در ذكر و طمأنينه آن، مورد اعتنا نيست اگر چه قبل از رفع رأس باشد.

و شكّ در اصل فعل آن، مورد احتياط است.

تداركهاى در اثناى نماز براى سهوِ شكّى يا سهوِ غفلتى، و همچنين تشهد فراموش شده، و سجده فراموش شده كه بعد از نماز، قضا مى‌شود، در جريان حكم سهو [ در آنها  ]كه عدم اعتنا است، تأمّل است، احتياط مناسب، ترك نشود.

  بعض فروض شك در سجده

اگر سهو از سجده كرد [ و ] در حال تشهّد، متذكّر شد و فراموش كرد عود را تا بعد از قيام، مادام [ كه ] ركوع نكرده عود مى‌كند، و بعد از ركوع اگر متذكّر شد، قضا مى‌كند بعد از نماز.

و اگر منسىّ ركن باشد و در ركن ديگر داخل شد و متذكّر شد، نماز باطل است.

و اگر شكّ كرد در سجده در حال جلوس، پس از آن سهو و غفلت نمود و برخاست بعد متذكّر شد، پس اظهر جريان حكمِ شكِّ در محلّ است كه حادثِ در محلّ بوده است، پس به جا مى‌آورد سجده را.

و اگر بعد از اعتقادِ نسيان سجده، سهواً برخاست [ و ] پس از قيام، شكِّ در فوت سجده يا در تدارك سجده نمود، عمل بر طبق شكِّ فعلى بعد از تجاوز مى‌نمايد و اعتنا به شكّ نمى‌نمايد بنا  بر اظهر.

  حكم سهو در نماز احتياط و سجده سهو

و نسيان در سجود سهو در نقص يا زياده يا فعل واجب در آنها [ را ] اگر در محلّ متذكّر شود، تدارك مى‌كند؛ و اگر بعد از سلام، متذكّر شد، اعاده سجدتين مى‌نمايد بنا  بر احوط. <->