<-> اگر محلّ تدارك سجده باقى باشد، اتيان به سجده مى‌نمايد، مثل آن كه در حال جلوس يا بعد از قيام و قبل از ركوع بعد باشد، و احوط اعاده نماز است.

  علم اجمالى به ترك ركوع يا قرائت

اگر شك نمايد در اين كه متروكِ سهوى، ركوع است يا قرائت، احوط اعاده نماز است بعد [ از ] اتيان به سجده سهو براى ترك قرائت، و همچنين در صورت شك بعد از خروج هر دو از قابليّت تدارك به دخول در ركن ديگر.

و امّا با بقاى محلّ تدارك براى يكى، اظهر، اكتفا به فعل ممكن التّدارك است، مگر در صورتى كه قاعده تجاوز در هر دو جارى باشد، كه احتياطاً ممكن التّدارك را به جا مى‌آورد و اعاده نماز مى‌نمايد.

  شك در نماز احتياط، و شك در سجده سهو

و شك در «نماز احتياط»، در عدد ركعاتش و در افعال آن، مورد اعتنا نيست اگر چه در محلّ باشد بنا  بر اظهر، و بنا  بر صحيح مى‌گذارد در شك در ركعات؛ و همچنين در اصل فعل آن؛ و همچنين در «سجود سهو»، در فعل آن، و در كيفيّت آن و در كيفيّت ذكر ركوع و طمأنينه آن در محلّ بنا  بر اظهر، و احتياط مناسب در محلّ آن است.

و اگر شك كرد بعد از نماز كه احتياطِ لازم، يك ركعت است يا دو ركعت، احتياطاً هر دو را به جا مى‌آورد و اعاده نماز مى‌نمايد؛ و محتمل است اكتفا به يكى از دو طرف شك با اعاده در تحقّق احتياط؛ چنانكه محتمل است اكتفا به فعل دو طرف شكّ بدون اعاده، و احوط آن است كه اوّلاً ذكر شد.

اگر شك كند در سجده سهو كه دو عدد به جا آورده يا يك عدد، بنا  بر دو مى‌گذارد اگر چه قبل از تشهد آن باشد؛ و اگر شكّ كند كه دو عدد به جا آورده يا سه عدد، بنا  بر <->