<-> عدم كفايت اعاده اصل نماز، از تكميل نماز با نماز احتياط

احوط عدم اكتفا به اعاده اصل نماز است، از تكميل آن با نماز احتياط يا قضاى منسىّ، بلكه چون اعاده منافى است، احوط اتيان به نماز سوّم است بعد از فراغ از دوّم، چه آن كه اعاده نماز اوّل عمدى بوده، يا سهوى.

  مصادفت نماز احتياط با ضيق وقت فريضه

و اگر احتياط ظهر، مصادفِ ضيق وقت شد، مزاحم آن مى‌شود اگر يك ركعت براى عصر باقى مى‌ماند، وگرنه نماز عصر را مى‌خواند و نماز ظهر، به فعل منافى، باطل مى‌شود و قضاى آن لازم است، چنانچه گذشت.

و اگر در اثناى احتياط، عالم به ضيق وقت شد، قطع مى‌نمايد و مشغول به نماز عصر ـ كه يك ركعت آن را در وقت ادراك مى‌نمايد ـ مى‌شود و محلِّ عدول نيست بنابر اظهر.

  لزوم اتيان احتياط و قضاى جزء، حتى بعد از وقت

و اگر در عصر ـ مثلاً ـ احتياطى يا قضائى، لازم شد، در صورت خروج وقت، بعد از فراغ از نماز عصر، به جا مى‌آورد بعد از نماز، و خروج وقت، مانع از صحّت احتياط يا قضا نمى‌شود، و در صورت اداى يك ركعت از وقت عصر، مجموع نماز و توابع، ادا مى‌شود.

و احوط ترتيب قضا است به حسب فوت، و فائتِ سابق را مقدّم در قضا مـى‌دارد. و امّا بـا ركعات احتياط، پس احـوط تـاخير قضاى منسىّ، از ركعات احتياط است.

  شك در شك

بعد از نماز، اگر شك در شكِّ در نماز و سببِ احتياط بعد از نماز كرد، اعتنا نمى‌نمايد و بر او احتياطى نيست، مثل شك در موجب قضا بعد از نماز، و همچنين [ به ] شك بعد <->