<->  شك در نماز احتياط

اگر شك كرد در فعل نماز احتياط بعد از وقت، يا بعد از دخول در فعل ديگر، يا بعد از منافى، يا فصل طويل، بنا  بر اتيان مى‌گذارد، و گرنه بنا  بر عدم مى‌گذارد و به جا مى‌آورد نماز احتياط را بنا  بر احوط؛ و اظهر عدم التفات است، چنانكه در تفصيل نفى سهو در سهو خواهد آمد، و همچنين شك در ركعات و افعال نماز احتياط، چنانكه خواهد آمد در مسأله‌اى كه به آن اشاره شد.

  اعتبار عدم تخلل منافى در اجزاى منسيه

امّا اجزاى منسيّه متداركه ـ مثل سجود و تشهد ـ پس احوط اعتبار عدم تخلّل منافى مطلق ـ مثل حدث و فصل طويل ـ بين سلام و قضاى آنها است، و احوط اعاده نماز است بعد از قضاى آنها با تخلّل منافى مذكور.

  خواندن نماز، بين فريضه و نماز احتياط و…

اگر مشغول به نمازى شد قبل از نماز احتياط يا قضاى تشهد و سجده بنا  بر احتياط متقدّم از بطلان به تخلّل منافى كه فصل طويل از آن است: پس اظهر صحّت نماز دوّم است مترتّباً بر عصيان نهى از قطع كه مقتضاى احتياطِ متقدّم است؛ و احوط، اتيان به نماز احتياط يا قضاى مذكور است، بعد از نماز دوّم، و اعاده نماز اوّل است، بعد از آن.

و فرقى در مذكور، بين عمد و سهو نيست، مگر آن كه اگر نماز دوّم مترتّب بر اوّل باشد؛ پس در صورت عمد، صحيح نمى‌شود، به خلاف سهو در وقت صالح براى دوّم.

و همچنين در صورت عدم ترتّب، صحيح است نماز دوّم حتى در عمد، و در صورت سهو در شروع در مترتّبه، عدول به احتياط در سابق، خالى از وجه نيست اگر چه احتياط، در اعاده اصل نماز است با اين عدول. <->