هفتم: «فعل كثير يا قليل» است، كه صورت نماز را بر هم زند.

هشتم: «خوردن و آشاميدن» است اگر چه قليل باشد؛ و اين حكم اگر چه مشهور است، ولى اگر ماحى صورت نماز نباشد، وجهى ندارد[1] و فرو بردن چيزى كه در دهن است، ضرر ندارد.

و مستثنى است از اين حكم، آب خوردن در «نماز وتر» براى كسى كه تشنه باشد و قصد روزه هم كرده باشد و بترسد از آن كه صبح داخل شود، و بايد ميان محلّ نمازگزار و دورى آب به قدر دو گام يا سه گام بيشتر نباشد و اتيانِ به منافيات ديگر هم ننمايد.

نهم: گفتن «آمين» بعد از سوره «فاتحه‌الكتاب» عمداً به اختيار،[2] پس در حال سهو و اضطرار، ضرر ندارد.

دهم: شك در عدد ركعات نماز دو ركعتى يا سه ركعتى يا در دو ركعت اوّل از نمازهاى چهار ركعتى است.

يازدهم: زياد كردن جزئى يا كم كردن در نماز است.[3]

[1] . گذشت كه محلّ احتياط است.

[2] . گذشت حرمت آن و احتياط در بطلان به سبب آن.

[3] . در حال عمد و اختيار، يا در اركان