و كيفيّت آن، گفتن «شهادتين» و صلوات فرستادن بر محمّد و آل اوـ صلّى‌اللّه‌عليه‌وآله‌وسلّم ـ است. و ظاهر آن است كه متعيّن است كه به اين نحو بگويد: «اَشْهَدُ اَنْ لا اِلهَ اِلاَّ اللّه‌ وَحْدَهُ لا شَريكَ لَهُ، وَ اَشْهَدُ اَنَّ مُحَمَّداً عَبْدُهُ وَ رَسُولُهُ، اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ» و غير از اين، مجزى نيست على الاحوط،[1] اگر چه كفايتِ شهادتين، خالى از قوت نيست.

و واجب است نشستن به قدر ذكر واجب[2] و همچنين واجب است قرار گرفتن در حال ذكر؛ و واجب است در ذكر، محافظت بر عربيّت.

فراموشى تشهد و سجده

س . هرگاه فراموش كند تشهد اوّل را و به خاطرش بيايد پيش از داخل شدن در ركوع، چه كند؟

ج . واجب است كه برگردد و بنشيند و تشهد را به جا آورد و برخيزد و نماز را تمام كند و از براى قيام بى‌جا، دو سجده سهو احتياطاً به جا آورد؛ و همچنين هرگاه قرائت[3] يا تسبيحات خوانده باشد.

س . هرگاه بعد از داخل شدن به ركوع به خاطرش آيد كه تشهد را نخوانده، چه كند؟

تورّك

و مستحبّ است «تورّك» در جلوس براى تشهد چنانچه تفسير آن و حكم آن در جلوس بين دو سجده نماز گذشت، و مستحبّ است در تشهّدين، زايد بر واجب از تحميد و دعا؛ و افضل، اتّباع مأثور است در تشهد اوّل و دوّم.

[1] . ترك نشود چنانكه گذشت در تعليقه.

[2] . با اشتغال به ذكر و احوط است در صورت عدم معرفت اصل و بدل، چنانكه گذشت در تعليقه.

[3] . يعنى براى اين زيادتيها، سجود سهو به جا مى‌آورد بنا براحوط.