<-> و اگر در اثنا متنبّه شد، تدارك لازم نيست و اتمام مى‌نمايد بنا  بر اظهر. و دور نيست اطلاق معذوريّت به صورت وجوب اخفات براى عارضى مثل مأموميّت، پس طارى شود يكى از موجبات معذوريّت كه ذكر شد.

  تسبيحات اربعه

مجزى است در ركعت سوّم و چهارم از فرايض يوميّه، عوض حمد بگويد: «سبحان اللّه‌ والحمد للّه‌ و لا اله الا اللّه‌ واللّه‌ اكبر» سه مرتبه، و اقوى كفايت يك مرتبه است، و اين كه سه مرتبه، افضل و احوط است. و احوط رعايت ترتيب مذكور و عدم اكتفا به اقلّ از يك مرتبه به ترتيب مذكور است.

و اگر قرائت كرد با قصد تسبيح، يا به عكس، پس اظهر لحوقِ حكمِ سهو است؛ و مى‌تواند اتمام و اكتفا نمايد به آنچه به جا آورده است با نيّت مقارنه، اگر چه سابقاً قصد خلاف داشته در ابتداى نيّت نماز، يا قبل از شروع در يكى از آنها، به خلاف صورتِ محضِ سبقتِ لسان بدون قصد مقارن، كه اكتفا به آن نمى‌شود؛ بلكه مى‌تواند به قصد سابق عمل نمايد، يا استيناف نمايد با قصد جديد، آنچه را كه غلطاً خوانده بود.

و اختيار بين قرائت و تسبيح در ثالثه و رابعه، مطلق است و مى‌تواند در يك ركعت، خلافِ مختارِ در ركعت سابقه نمايد.

  جواز قرائت سوره سجده‌دار در نافله

اگر در نافله، قرائت سوره‌اى از «عزائم» كرد، جايز است، و واجب است سجود تلاوت؛ و بعد از عود، مستحبّ است در صورتى كه آيه سجده در آخر سوره بوده، قـرائت فـاتحه نمايد و ركـوع كند، و همچنين اگر استماع يا سماع كرد موجب سجود تلاوت را. <->