<-> كعبه. و تفاوت ابعاض حرم، تأثيرش در تفاوت توجّه [ شخصِ  ]بعيدِ مستقبل، قطعاً مغتفر است، زيرا زيادت آن بر مقدار عرض اِصبع، معلوم نيست و محافظت بر آن، خلاف سيره و موجب عسر اكيد است.

اظهر عدم محكوميّت حجر اسماعيل ـ كلاًّ يا بعضاً ـ به حكم كعبه است در غير طواف.

و اظهر صدق استقبال است براى مُشاهِد كعبه به مقابله وجه، اگر چه با بعضى از اطراف كعبه باشد؛ و همچنين متّحد با مشاهد در موقف. و در خروج وجه تماماً، تامّل است و در [ شخصِ ] بعيد كه به حكم مشاهِد نيست، اين مداقّه، بى‌ثمر است با رعايت علايم معتبره.

  مراد از «جهت» و كفايت «ظن» در تشخيص آن

و «جهت»، ناحيه‌اى است كه تشخيص داده مى‌شود ايصال آن به كعبه. و اظهر، كفايت ظنّ عقلايى در تشخيص است، اگر چه احوط رعايت علم و مراتب ظنّ است چنانچه عسر و حرج در آن نباشد.

و در صورت عدم ظنّ، احتياط در چهار طرف مى‌نمايد، يا در هر قدر از آن كه وقت كافى باشد بدون حرج.

  چند فرع

و آنچه استقبال آن لازم است، «موضع كعبه» است از زير و بالا تا هر كجا باشد نه بنا.

مُصلّىِ در داخل كعبه، استقبال [ به ] هر طرفى از آن مى‌نمايد اگر چه به طرف بابِ مفتوح باشد؛ ولكن فريضه را اختياراً به جا آوردن در آن، مكروه است و احوط خروج است. و مصلّى بر سطح كعبه، چيزى از آن را مقابل خود قرار دهد در جميع احوال، <->