<-> قول به مضايقه و عدم جواز بِدار به فريضه در اوّل وقت، در اين صورت ضعيف‌تر است.

و فرقى بين نبودن آب در اوّل وقت يا مرض و ساير اعذار نيست.

  چند فرع

و كسى كه مى‌داند در وقت، آب ميّسر نيست و قبل از وقتِ فريضه، آب حاضر است، احتياطاً براى غايتِ ديگر، تطهّر مى‌نمايد و طهارت را ابقا مى‌نمايد تا بعد از دخول؛ و همچنين اگر مى‌داند بعد از دخولِ وقت، نه آب ميسور است نه ما يتمّم به، قبلاً براى غايت ديگرى تيمّم مى‌نمايد و نقض نمى‌نمايد تا بعد از دخول وقت، با آن، فريضه را ادا نمايد.

و محدث به اصغر، مى‌تواند اختياراً محدث به اكبر بشود در صورت علم به فقدان آب با توظيف به تيمّم على كلّ حال.

فاقدالطهورينِ در تمام وقت، اظهر سقوط ادا است [ از او ]؛ و قضا بر او واجب است بنا  بر اقوى، مانند ساهى و غافل و نائمِ در تمام وقت.

  انتقاض يا عدم انتقاض تيمّم، در موارد پيدا شدن آب

اگر متمكّن از استعمال آب در وضو يا غُسلى كه مكلّف به آن است، شد، تيمم او منتقض مى‌شود و بايد نماز را با طهارت مائيّه به جا آورد؛ و اگر بعد از نماز، متمكّن شد، اعاده و قضا ندارد، چنانچه گذشت؛ بلى براى نمازهاى بعدى، تيمّم منتقض مى‌شود [ و  ]بايد براى آنها وضو يا غسل بسازد. پس از اين تمكن تامّ، اگر آب مفقود شد، بايد مجدداً تيمم به جا آورد و نماز بعدى را بخواند.

و اگر متمكّن شد وجداناً و شرعاً و اتمام كرد نماز را، و وضو يا غسل نكرد تا مفقود شد، پس اگر اتمام جايز بود، اظهر انتقاض است نسبت به اعمال متأخره؛ و اگر اتمام، <->