ناخوشى او خواهد شد، اعاده نمايد[1] آنچه نموده بود در اوّل از وضو يا غسل.

  لزوم استبرا و تطهير و مبادرت و تحفظ بر مستحاضه

س . آيا واجب است بر مستحاضه استبرا كردن يا نه؟

ج . واجب است[2] و بايد اين كه پنبه بر خود بردارد به قدرى كه متعارف است در معلوم شدن حال او، به آن‌قدر صبر نمايد و بعد به مقتضاى آن، عمل نمايد: از منقطع شدن خون، يا قليله بودن آن؛ يا متوسّطه بودن، يا كثيره بودن.

و همچنين واجب است ـ على الاحوط ـ كه از براى هر نماز، عوض نمايد پنبه را، يا بشويد آن را اگر نجس شده باشد؛ و همچنين بشويد[3] ظاهر فرج را اگر نجس شده باشد، بلكه احوط عوض نمودن كهنه يا شستن آن است هرگاه ملوّث به خون شده باشد.

و بعد از غسل، بلكه وضو، نماز را تأخير نكند[4] و اهتمام نمايد در حفظ نمودن خود را از بيرون آمدن[5] خون مادامى كه متضرّر نشود؛ و اگر متضرّر شود، واجب نيست.

[1] . مگر آن كه معلوم شود كه انقطاع، قبل از شروع در وظيفه بوده.

[2] . با تمكّن؛ وگرنه احتياط مى‌نمايد به عمل يقينى به رعايت اَسوءِ الحالين المحتملين يا حالات محتمله مگر آن كه حالت سابقه، معلوم باشد كه مى‌تواند به همان، عمل نمايد. و اگر اختبار ممكن بود و ترك كرده و عملى به جا آورده با قصد قربت و مطابق واقع شد، صحيح است.

[3] . به نحو وجوب، چنانكه گذشت.

[4] . و اگر نماز شب را با غسل صحيح بخواند، تأخير نمايد نماز شب را تا متصل به نماز صبح شود. و اگر قبل از شروع در وضو، قطع شود و بداند كه عود نمى‌كند تا وقتى، مى‌تواند تأخير نمايد تا وقتى كه تا فراغ از نماز خون نمى‌بيند در آن وقت.

[5] . با نگهدارى پنبه و استثفار؛ و اگر مسامحه كرد و خون از اين جهت خارج شد، احتياط به اعاده مى‌نمايد در نماز و مقدماتش.