س . اگر كسى بعد از نماز شك مى‌كند كه آيا وضو داشتم يا نه [ وظيفه‌اش چيست؟ ]

ج . بنا را بر صحّت عمل مى‌گذارد ولكن از براى نماز بعد، وضو بسازد.

س . هرگاه در اثناى عمل، شك در طهارت نمود، چه كند؟

ج . احوط اتمام[1] عمل و استيناف آن است با طهارت جديده؛ و اقوى كفايت استيناف است.

س . هرگاه بعد از وضو، يقين كرد كه يكى از اجزاى وضو را به عمل نياورده است، چه بايد بكند؟

ج . اگر موالات بر هم نخورده، آن جزء و ما بعد آن را به عمل مى‌آورد [ و  ]وضو صحيح است؛ و هرگاه موالات معتبره به هم خورده، وضو را از سر مى‌گيرد.

س . هرگاه كسى بعد از شروع در شستن عضوى، شك نمايد در عضو سابق، چه كند؟

ج . برگردد به سوى سابق و آن را به جا بياورد با مراعات موالات و ترتيب و ساير شرايط. و حكم ظنّ در اين باب، حكم شك است. و فرقى نيست مابين شك در اجزا و شك در شرايط؛ پس مادامى كه فارغ از عمل نشده، اگر در يكى از اينها شك نمايد، بايست تحصيل يقين كند. و قول عدل واحد در هر يك از اينها، حجّت نيست[2] و كثيرالشك، اعتبارى به شك او نيست.

س . هرگاه موضع وضو يا غسل را شخص، نجس مى‌دانست، بعد از وضو يا غسل، شك دارد كه ازاله نجاست كرده يانه، تكليف چيست؟

ج . وضو و غسلش صحيح است و از براى بعد، تطهير كند آن موضع را و هرجا كه علم دارد به ملوّث شدن آن به رطوبت، تطهير نمايد و بهتر آن است كه اين وضو و غسل را

[1] . اين احتياط ترك نشود، يعنى احتياط، بر حسب تكليف احتمالى است؛ و اقوائيّت، به حسب فراغ ذمّه با استينافِ فقط است.

[2] . مگر آن كه مفيد اطمينان باشد بنا بر اَقوى.