1
و اما دروغ، پس مشهور آن است كه در يك مرتبه يك گوسفند و در دو مرتبه يك گاو[1] و در سه مرتبه يك شتر است.[2]
دوازدهم . كشتن جانوران[3] كه در بدن ساكن مىشوند، از بدن يا رخت، مثل شپش يا كيك و كنهاى كه در شتر مىباشند، و هم چنين انداختن آنها است، بلكه از موضعى به موضع ديگر نقل كردن، كه موضع اوّل احفظ باشد از براى اين.
سيزدهم . انگشتر به دست كردن به جهت زينت. و باكى نيست به جهت استحباب آن. و بعضى تصريح فرمودهاند به حرمت استعمال حناى به قصد زينت[4] در حال احرام، بلكه قبل از آن[5] هرگاه اثر آن بماند تا زمان احرام و بعضى احتياط كردهاند از استعمال
[1]. و اين موافق احتياط است، بلكه خالى از وجه نيست.
[2]. و تخيير بين گاو و شتر، خالى از وجه نيست.
[3]. بنا بر مشهور، و موافق با احتياط. و در خصوص شپش، حرمت قتل و القاى از جسد يا ثوب، خالى از وجه نيست؛ و حرمت القاى غير شپش، دليلى ندارد و شهرت هم بر آن ثابت نيست، بلى دور انداختن كنه خود يا كنه شتر خود، مورد احتياط است، و ظاهرِ جواز، نقل از احفظ است اگر سبب القاءِ ممنوع نباشد. و كفّاره اين حرام، قبضهاى از طعام، در جميع موارد است، على الأحوط.
[4]. عموم حرمت تزيّن بر مُحرم، محل تأمّل است.
[5]. محلّ اشكال نيست.