مستحب است؛ و هم چنين فضل غير سائل بر سائل؛ و هم چنين تخصيص صدقات مواشى، به متجمّلين و صدقات ديگر، به ساير محتاجين كه معتاد به موجبات شرف و تجمّل نيستند.

و جايز است براى مالك صرف همه زكات خودش در يك صنف، بلكه در يك فرد از يك صنف و مجزى است.

   نقل زكات به بلد ديگر و مؤونه نقل

نقل زكات از بلدِ آن با وجود مستحق در آن بلد، جايز است، لكن ضامن است ناقل به تأخير ادا با وجود مستحق بنا بر احوط؛ و ضامن نيست به نقل با عدم مصرف و [ عدم ] مستحق در بلد؛ و اگر رجاى حضور مستحقّ قريباً و يا صرف در مصرف را دارد، مخيّر است بين انتظار و نقل و ضامن نيست. و مجزى است بعد از نقل و صرف در مستحق حتى بنا بر عدم جواز نقل؛ و اولى بلكه احوط، صرف در مستحقينِ بلد زكات است.

و مراد از مستحق در اينجا، مصرف است، نه خصوص فقير، بنا بر احوط.

و مؤونه نقلِ جايز، بر مالك است و اين احوط است نسبت به مالك در نقل واجب.

و اظهر عدم وجوب تضرّر مالى به نقل است؛ پس مؤونه نقلِ به سوى مستحقّ، از زكات است، و به سوى فقيه با مطالبه و الزام او، بر او [ مى‌باشد ]؛ و اگر ادا نكرد، از زكات است، چه لازم باشد بر فقيه يا جايز كه از محلى ديگر ادا نمايد.

در صورت مطالبه امام يا نايب او، واجب است با امكان، نقل و دفع؛ و ترك آن با امكانِ دفع به امام يا فقير، موجب اثم و ضمان است. و هم چنين [ است  ]ساير امانات مثل وصيّت يا مال مدفوع براى صرف در جهتى [ كه ] با امكان و ترك، [  شخص ] آثم و ضامن است.

   فرض عدم امكان صرف در بلد و حكم ضمانِ نقل

و با عدم امكان صرف در بلد، [ نقل ] جايز است، بلكه با عدم رجاى فايده حضور مستحق در انتظار، واجب است نقل آن در صورت امنِ طريق و عدم خوف تلف يا فساد بنا بر احوط در صورت عدم امكان تبديل به محفوظ يا مطلقاً و در صورت