نحوه اثبات تحقق اثر و مقتضاى اصل

كافى است در اثبات تحقق اثرِ موجب نشر حرمت، بعد از علم، اطمينان و شهادت اهل خبره با واجديّت شروط بيّنه، و در غير آن تامل است، و مقتضاى اصل، عدم تحقق اثر است. و هم چنين ثابت مى‌شود از طريق طول مدت به حدّى كه اگر اختلاطى بين غذاى ديگر و شير در اثنا بوده، شير تاثير مستقل داشته است، مثل دو ماه مثلاً، با عدم علم به شروط هر يك از دو علامت ديگر؛ و مرجع اين سبب، به علم به تحقق موضوع حكم است.

 حدّ دوّم: تحقق حدّاقل ده مرتبه رضاع

حدّ دوّم: كمتر از ده دفعه شير خوردن، نشر نمى‌نمايد، مگر نادرا علم به تحقق اثر پيدا شود؛ و گر نه مربوط به علامت شرعيّه نيست؛ و بعد از ده دفعه كامله يا پانزده دفعه، وجود و عدم آن مساوى است. و اقل مراتب، ده يا پانزده دفعه است؛ اظهر و احوط اكتفاى ب«ده» دفعه است، اگر چه احوط در تحصيل علامت قطعيّه، اختيار پانزده دفعه است.

  حدّ سوّم: رضاع يك شبانه روز

حدّ سوّم: اين است كه طفل يك شبانه روز از پستان زن شير بخورد در مواقع احتياج او در يك شبانه روز، اگر چه به نحو ملفّق باشد.

  شرط چهارم: تحقق رضاع به وسيله مكيدن

شرط چهارم: معتبر است در همه تحديدات مذكوره، كه شير از پستان خورده شود به مكيدن، نه به نحو ديگر.

  شرط پنجم: كامل بودن رضعه و عدم فاصله در خصوص تقدير عددى

شرط پنجم: و معتبر است در خصوص تقدير عددى، كه رضعه (و آن دفعه محسوبه از