مقدم است در نفى عقد ملزم اجرت بعد از مدت.

و اگر در صورت انتفاع، اختلاف بين مالك مدّعى عاريه مضمونه و راكبِ مدعىِ اجاره واقع شد بعد از تلف عين، پس با تساوى اجرت و قيمتْ، مالك مى‌گيرد آن را بدون يمين؛ و گرنه مى‌گيرد زيادتى قيمت عين را با يمين بنابر تقديم قول مالك.

  اختلاف در اشتراط ضمان در عاريه بعد از تلف

و اگر اختلاف در عاريه بعد از تلف، در اشتراط ضمان بود، اظهر تقديم قول مالك است. و هم چنين در اختلاف بين اجاره و اعاره ذهب و فضه بعد از تلف، قول مالك مقدم است با يمين او. و اگر اين اختلاف قبل از تلف عين باشد مالك انتزاع مى‌نمايد آن را با يمين، و عوض منفعت مستوفاة را مطالبه نمى‌نمايد و مدّعى اجاره، امساك نمى‌نمايد با امتناع، بلكه به طريقى ديگر و به عنوانى ديگر، ايصال مى‌نمايد به مالك.

  ضمان در فرض انتفاع غير ماذون

7. اگر استعاره نمود براى انتفاع خاصى (كه مذكور شد خصوصيت آن در اعاره) پس منتفع شد به آن در غير آن منفعت، ضامن عين به سبب اين تعدّى مى‌شود، و ضامن منفعت مى‌شود تماما، مگر آنكه اختلاف به زيادتى و نقيصه باشد كه در اين صورت ضامن تفاوت مى‌شود؛ و [هم‌چنين است] اگر فهميده شد از كلام در عقد اعاره عدم خصوصيت براى مذكور يا مطلقا يا نسبت به نوعى خاص از انتفاعات اگر چه اقل نباشد ضرر آن بلكه مساوى باشد با مورد اذن.

8 . اگر جحود كرد اعاره را، حكم استيمان زايل مى‌شود و ضامن مى‌شود عين را بعد از اثبات مالكْ اعاره را و هم چنين انتفاع بعد از حجود و مطالبه را [نيز ضامن است].

  تقدم قول مستعير در ادّعاى تلف و عدم تفريط و تعدّى

9. در ادّعاى تلف عين مستعاره و ادّعاى عدم تفريط و تعدّى، قول مستعير مقدم است با يمين او و عدم بيّنه از معير؛ و در ادّعاى رد به مالك، قول مالكْ مقدم است با يمين او.