ادّعاى مالكيّت وديعه توسط دو نفر و تصديق يكى

11. اگر در دست كسى وديعه باشد و دو نفر ادّعا نمايند آن را، پس اگر ودعى تصديق نمايد يكى از آنها را، قبول مى‌شود و احلاف مى‌شود براى ديگرى، و احلاف مى‌شود مُقَرّله براى آن ديگر، پس مستقر مى‌شود ملك مقرّ له، بنابر ترجيح حلف او بر حلف طرف به تصديق ودعى كه فعلا امين و صاحب يد است، يا تعيين صاحب يد و خارج به سبب قول صاحب يد فعليّه. و اگر نكول كرد ودعى از يمين براى مدّعى، احلاف مى‌شود مدّعى اگر به مجرّد نكول حكم نشود براى مدّعى، و تغريم مى‌شود ودعى براى مدّعى مثل قيمت را، بنابر آنكه يمين مردوده به حكم اقرار است نه بيّنه.

  اقرار ودعى به اشتراك دو نفر مدّعى

و اگر ودعى اقرار به اشتراك آن دو نفر كرد و هر كدام را در نصفْ تصديق و در نصفْ تكذيب كرد، پس حكم مورد تكذيب با هر يك، مثل صورت تكذيب جميع است در نزاع بين ودعى و هركدام، و نزاع بين دو مدّعى در نصفْ مرتفع مى‌شود به حلف هر دو يا نكول هر دو و حكم به تنصيف مى‌شود؛ و اگر يكىِ فقط حلف ايقاع كرد، نصف ديگر هم به او اختصاص داده مى‌شود و بين ديگرى با ودعى خصومتى نيست، به واسطه عدم نزاع در يك نصف با او و ارتفاع نزاع با او در نصف ديگر. و به ترتيب متقدِّم عمل مى‌شود اگر بعض مقرّ به براى هركدام، مساوى با بعض ديگر نباشد، بلكه مختلف باشند.

  تكذيب هر دو مدّعى

و اگر هر دو را تكذيب كرد، پس با حلف براى هركدامْ منتفى مى‌شود دعواى بين ودعى و هر كدام؛ و اگر نكول كرد از حلف براى هر دو، رد يمين به آن دو مى‌شود، و مساوى ميشوند در دعوا، و با حلف هر دو يا نكول هر دو، تقسيم مى‌شود به