كثرت سفر در فصل مخصوص

كسانى كه در تابستانْ شغل سفرى دارند، نه در زمستان، يا به عكس، اظهر وجوبِ تمام است در زمان عمليّت سفر با تحقّق عنوان عمليّت، مثل «مكارى» و «راننده»، خصوصاً در صورتى كه سنخِ كار، تابستانى يا زمستانى باشد و احوط، جمع است در غير مستمرّ سال.

و اتفاق اكثريّتِ سفر از حضر بدون عمليّت مذكوره، مؤثّر در اتمام نيست، چنانچه احتياجى به اكثريت با عمليّت نيست بدون توسط اقامت ده روزه به نحوى كه خواهد آمد.

  كثرت سفر در كمتر از مسافت

و اگر محقّقِ عمليّت سفر، تردّد در كمتر از مسافت بود [ و ] پس از آن، انشاى سفر به مسافت نمود به نحو داخل در عمل و شغل، قصر لازم است، تا آن كه عمليّت سفرِ واجد شروط محقَّق بشود.

واگر تردّد در كمتر از مسافت، عملِ او شد و در يك روز بيش از هشت فرسخ قطع نمود و ذهاب، كمتر از چهار فرسخ بود، لازم است اتمام، اگر معتبر باشد چهار بودن ذهاب.

  انقطاع كثرت سفر با اقامت ده روز

و كسى كه سفر، عمل او است اگر اقامت نمود در اثنا، در وطن خودش يا در غير وطنش «ده روز»، منقطع مى‌شود حكم اتمام در سفر، و سفر بعد از اقامت، مثل سفر ابتدايى در اوّل عمليّت او مى‌شود در آنچه معتبر است در تحقق آن از تعدّد يا طول سفر و عمليّت آن، اگر چه با بنا و قصد ادامه باشد.

و اظهر عدم اعتبار نيّت اقامت عشره، در غير وطن است، در فرض شك كه تردّد در شغل باشد، نه رفض آن و نه عذرى در اقامت عشره با عزم بر بقاى بر شغل؛ و احتياط مناسب خوب است. و تخلّل كمتر از مسافت در اثناى اين اقامت، مضرّ نيست با صدق