<-> با فقد قارى كه هر دو به او اقتدا نمايند.

  جواز اقتدا در محل صحّت قرائت

و اگر امام فاتحه را خوب مى‌خواند و مأموم سوره را پس اگر اين عذر، مسوّغِ انفرادِ اختيارى باشد، مى‌تواند تا سوره، اقتدا، و بعد از آن، منفرد شود و سوره را خودش بخواند؛ و همچنين است مطلقِ اقتداى امّىِ در سابق، به امّىِ در لاحق تا محل عجز؛ وگرنه اكتفا به اين جماعت، مشكل است.

و محتمل است [ كه او ] موظّف به قرائت، در محلّ عجزِ امام باشد، و احتياط، موافقِ با اقتداى هر كدام به ديگرى و اعاده هر كدام است نماز را؛ و محلّ وجوبِ اقتدا و عدم آن در اين مسأله گذشت.

و دور نيست جواز اقتدا، با اختلاف محلّ امّى بودن، در صورت زيادتى مقدار جهل يكى در خصوص «حمد» يا «سوره»، بر جهل ديگرى در خصوص آن؛ پس اقتدا نمايد به كسى كه اقلّ است جهل او، و همچنين [ است ] مأمومى كه جهل او در فاتحه، بيش از جهل ديگرى در سوره، يا مساوى است با آن.

و امّى بودن در غيرِ محلِّ تحمّل، اثرى ندارد؛ و در محلِّ تحمّل، با قرائتِ جايزه مأموم، خصوصِ مواردِ عجزِ امام را و اكتفا به قرائت امام در مورد اتقان، محتمل است، و در بعض صور احتمال، وجوب جماعت موافق احتياط است.

  اقتدا به اخرس

و «عاجز از نطق»، مثل امّى است، [ كه ] جايز نيست اقتداى متمكّن به او؛ و جايز است اقتدا با تساوى و فقد متمكّن؛ و همچنين قارى، در غير محلّ قرائت، اقتداى به عاجز از نطق مى‌نمايد و در محلّ قرائت با قرائتِ مأموم، احتمال جواز دارد، و احوط <->