<-> باشد از روى عمد با التفات به عدم اتمام قرائت، وگرنه صحّت نماز مأموم، خالى از تأمّل نيست از غير جهت ترك متابعت در ركوع.

و امّا اگر در سبقت عمدى بر ركوع، عود به قيام كرد و با امام ركوع نكرد، نماز و جماعت باطل نمى‌شود و ترك متابعت در رفع رأس با امام ، موجب معصيت است.

  ترك سهوى متابعت

و اگر از روى سهو، يا نسيان مأموميّت، يا عذرى ديگر، يا ظنّ به ركوعِ امام ـ بنا  بر اعتبار اين ظنّ ـ ركوع يا سجود را، سابقاً بر امام انجام داد، بر مى‌گردد و با امام ركوع يا سجود مى‌نمايد، و اگر ذكر نگفته در اوّل، بگويد آن را در دوّم؛ و در تركِ رجوع در فرض مسأله، غير [ از ] ترك متابعت واجبه تعبّداً، چيزى نيست و نماز و جماعت صحيح است و احوط ذكر است قبل از رفع رأس.

و در تقدير وصول به قرائت امام در تقدير رجوع، احوط تقديم متابعت است بر ذكرى كه بعد مى‌تواند در ركوع بعدى انجام دهد.

و اگر بعد از رفع رأس از ركوع يا سجود سهواً، عود كرد براى متابعت لكن امام رفع رأس كرد و معيّت حاصل نشد، اظهر بطلان نماز است در ركوع نه در سجده واحده.

اگر ركوع كرد سهواً قبل از امام، پس از آن ديد امام مشغول به قنوت در غير محلّ قنوت است، بايد عود كند و قنوت را ترك كند و با امام ركوع كند؛ و همچنين اگر سجود كرد سهواً و ديد امام تشهد در غير محلّ به جا مى‌آورد، بر مى‌گردد و متابعت مى‌كند و تشهد را ترك مى‌كند.

  طمأنينه مأموم در جماعت

و احوط محافظت مأموم بر طمأنينه است در هر قيام واجب در حال اختيار و التفات، <->