فراموشى، يا شك در تكبير و قنوت نماز عيد

اگر فراموش كرد تكبير يا قنوت را، نمازش صحيح است بنا  بر اظهر؛ و اگر بعد از ركوع متذكّر شد، احوط اتيان به قنوت است مثل فريضه يوميّه؛ و اگر قبل از وصول به حد راكع متذكّر شد، عود مى‌كند و به جا مى‌آورد آنچه را كه فوت شده بود، و اگر سهواً تكبير را بر قرائت مقدّم داشت، اعاده مى‌نمايد تكبير را.

و اگر شك كند در عدد تكبير يا قنوت، بنا  بر اقلّ مى‌گذارد و به جا مى‌آورد مشكوك را، و اگر بعداً متذكّرِ به جا آوردن شد، زيادتى مضرّ نيست؛ و اگر در قنوت بود و شك در تكبير كرد، اظهر عدم اعتنا به شك است. و در زيادتى و نقيصه سهويّه در اين نماز، سجده سهو نيست اگر چه واجب باشند بنا  بر اظهر.

  درك نكردن امام در ابتداى ركعت اوّل نماز عيد

اگر ادراك كرد امام را در ركوع ركعت اُولى، احوط تاخير اقتدا است تا ركعت ثانيه امام؛ و اگر ادراك كرد بعض تكبيرات را، احوط ترك اقتدا است در آن ركعت، مگر بداند كه مى‌تواند بقيّه تكبيرات را با قنوتها به جا آورد و ملحق به ركوع امام بشود.

و اگر به گمانِ اوّلِ تكبيرات، اقتدا كرد و بعد معلوم شد كه آخر آنها است مثلاً، و يقين پيدا كرد به عدم لحوق به ركوع امام با اتيان به تكبيرات و قنوتها، اظهر محكوميّت به حكم نرسيدن به قرائت واجبه بر مأموم است در يوميّه بر تقدير وجوب تكبيرات و قنوتها، مگر آن كه جماعت و نماز واجب باشد كه احتمال انفراد ساقط است، بلكه امر، داير بين تاخير تا ركعت ثانيه امام اگر در ركعت اوّل تبعيض واقع مى‌شد، يا اقتدا با اتيان به بقيّه با تمكّن و متابعت امام با عدم تمكّن است، و اظهر، ثانى است.

اگر متمكّن از بعض تكبيرات و قنوتات با لحوق به امام باشد و انفراد واجب نباشد، احوط اتيان به آنچه ممكن است از تكبير و قنوت، نه اتيان به تكبيرات و ترك قنوتها است.

احوط اين است كه در موجبِ سجودِ سهو و قضاى تشهد و سجده فراموش شده،