<-> لزوم سجود سهو براى زيادتيهاى مذكوره، مبنى بر احتياط است.

نقص مندوبات سهواً، سجود سهو ندارد و زياده مندوبات سهواً، در صورتى كه عمداً مبطل نباشد، محلّ اشكال است، [ و ] اظهر عدم وجوب به عنوان زياده سهويّه است.

  فرق تدارك سهو در اثناى نماز و بعد از آن

و آنچه در نماز، از سهو، متدارك بشود و زيادتى حاصل نشود، سجود سهو براى آن لازم نمى‌شود؛ به خلاف تدارك بعد از نماز؛ پس واجب است ـ بنا  بر احوط ـ براى تشهد و سجده فراموش شده، و همچنين در صورت تبيّنِ نقص و احتياج، بعد از نماز احتياط، يا قبل از آن و بعد از نماز اگر متبيّن شد نقص بنا  بر صحّت اين نماز هم با احتياط متأخّر، احتياط در اين صورتها سجود سهو است.

  ميزان در وجوب سجده سهو به واسطه زيادتى

و زيادتىِ موجب سجود سهو، وقتى صادق است كه تكرارِ در بعض اجزاى واجبه نماز را، به عنوان صلاتيّت به جا آورد.

  محل سجده سهو

و محلّ سجدتين سهو، بعد از سلامِ نماز است بنا  بر اقوى، چه از زياده باشد يا از نقصان يا غير اينها، و صورت سجود سهو بعد از نيّت [ است ] كه در آن، تعيين سبب ـ در صورت تعدّد ـ لازم نيست، و همچنين در صورت وحدت، نيّتِ خلاف سهواً، مضرّ نيست.

  تعدّد اسباب سجده سهو

و احوط عدم تداخل اسباب متعدّده آن است، و بنا  بر عدم تداخل، در نسيان ابعاض <->