است كه به حسب تعارف و عادت، مانع از داخل شدن نداشته باشد، مثل ديوار، كه نماز در آنها مادامى كه آثار راضى نبودن مالك نباشد، صحيح است.

س . آيا جايز است نماز در خانه پدر و مادر و فرزند و جدّ و جدّه و برادر و خواهر و عمّ و عمّه و خالو و خاله و صديق بدون اذن ايشان يا نه؟

ج . جايز نيست بنا  بر اقوى، و حال آنها با ساير مردم، مساوى مى‌باشد.

س . هرگاه عمداً در حال اختيار، در ملك غصبى نماز كند، صحيح است يا نه؟

ج . باطل است[1] هر چند نماز مستحبّى باشد، يا خود، غاصب نباشد.

س . اگر از روى جهل يا نسيان در ملك غصبى نماز كند، چه صورت دارد؟

ج . نماز صحيح است، مگر در صورت جهل به حكم از روى تقصير؛[2] و اگر عرفاً اجرت دارد، ضامن است.[3]

س . هرگاه به غير حق، كسى را در ملك غصبى حبس كرده‌اند، يا آن كه به جهت نفْس محترمه خود يا ديگران، گرفتار شده به رفتن در مكان مغصوب، پس در آن جا نماز كرد، [ آيا  ]نمازش صحيح است يا نه؟

<-> موجبه ظنّ به كراهت مالك . و از اين باب است جواز در اراضى متّسعه و باغهاى بدون ديوار؛ و همچنين اگر نفْس نماز خواندن در شخصِ يك مكانى، موجب اضرار به مالك باشد، جايز نيست، چون خود اين عمل، حرام و كاشف از كراهت مالك است در هر جا باشد.

[1] . با عدم تمشّى قربت مطلقا، و در غير اين صورت بنا  بر احوط.

[2] . با عدم تمشّى قربت، و اگر متمشّى شد بنا  بر احوط. و اظهر لحوق ناسى حكم، به ناسى و جاهل به موضوع غصب است در حكم به صحّت.

[3] . مطلقا در صور متقدّمه اگر نفْس نماز، اجرت زايد بر كون دارد، والاّ همان اجرت كون در مغصوب ، مضمون است.