چنين مثل «اللّهمّ اغفرلى» ، و «صلّ على محمّد و آل محمّد يا اللّه‌» در احتياط و جواز .

 ☐ ترك تسميه

و اگر عمدا ترك تسميه كرد، تذكيه حاصل نمى‌شود ؛ و اگر از روى فراموشى ترك كرد، ضرر ندارد . و مسلمان ذابح بدون تسميه ، در ادعاى فراموشى تصديق مى‌شود . و جهل به موضوع يا حكم ، ملحق به نسيان نيست بنا بر احوط .

 ☐ اعتبار قصد در تسميه

و اظهر عدم كفايت تسميه براى سائر اغراض است ، بلكه بايد به عنوان تسميه بر ذبيحه و به اين قصد باشد .

 ☐ شرطيت ذكر خداى متعال به نحو اختصاص

و بايد نام خداى تعالى به نحو اختصاص ذكر شود ، پس مجزى نيست اگر بگويد «بسم اللّه‌ و محمّد» با جرّ به عطف ؛ و اگر بگويد «بسم اللّه‌ و بسم محمّد» و قصد نمايد متعلّق را در اول «أذبح» و در دوم «أتبرّك» جواز بى‌وجه نيست ، و هم چنين اگر در صورت اولى همين قصد را داشته باشد ؛ به خلاف صورت قصد تشريك يا اطلاق به معنى قصد ظاهر .

 ☐ اشاره اخرس

و اشاره مفهمه در اخرس كافى است اگر چه به تحريك زبان با توجه به مقصود كه تسميه بر ذبيحه است [ باشد ] .

 ☐ جواز وصفى تسميه به قصد عزيمت از جنب و حائض

و تسميه به قصد عزيمت ، از جنب و حائض ، ضرر به تذكيه ندارد اگر چه معصيت است