اگر بگويد : «أنت علىّ حرام» ، اثرى ندارد . و اگر بگويد : «أنت علىّ حرام كظهر اُمّى» يا «أنت علىّ كظهر اُمّي حرام» ، أظهر وقوع ظهار است با قصد آن .

اگر بگويد : «أنت علىّ كظهر اُمّي إن ظاهرتُ ضرّتَك» پس از آن ظهار كرد ضرّه را ، هر دو ظهار، فعلى مى‌شود .

اگر بگويد : «إن ظاهرتُ من أحداكما ، يا : أيّكما ظاهرتُ منها فالاُخرى علىّ، كظهر اُمّي» پس از آن ظهار كرد يكى معين را ، ظهارِ معيّن، واقع مى‌شود . و در وقوع ظهار بدون تعيين ، تأمّل است .

اگر بگويد در ظهارِ يك زن : «إن ظاهَرَ فلانة» كه اجنبيّه است ، پس اگر قصد تلفظ دارد ، ظهارِ معلَّق واقع مى‌شود بعد از تحقّق معلَّقٌ‌عليه ؛ و اگر قصد ظهار شرعى دارد، هيچ واقع نمى‌شود ، مگر آنكه ممكن باشد تزويج و ظهار بعد از آن و واقع شود اين ممكن ، كه ظهار معلَّق هم محقّق مى‌شود . و اگر نصب دهد [ لفظ ] اجنبيّه را ، پس اگر تلفّظ، مقصود باشد، معلَّق صحيح مى‌شود با تحقّق معلَّقٌ‌عليه ؛ و اگر مقصود واقع باشد ، هيچ واقع نمى‌شود مطلقا .

و هم چنين اگر بگويد در مقام تعليق : «فلانة» ، كه صحّت معلّق، موقوف بر قصد تلفظ يا امكان تحقّق در زمان مترقّب و وقوع ممكن است .

اگر در مقام تعليق بگويد : «فلانة الأجنبيّة» پس از آن نكاح و ظهار كرد ، صحّت دو ظهار، مبنى بر قصدِ فلان به نحو اشاره به معيّن است يا قصد توصيف و تسميه مبنى بر تطبيق باشد در حين تعليق ؛ و در مقام مرافعه، مبنى بر ترجيح اشاره بر وصف است .

و اگر قصد نكاح حقيقىِ شرعىِ با اجنبيّه كرد در مقام تعليق ، ظهار معلَّق واقع نمى‌شود ، اگر چه بعد نكاح كرد و ظهار نمود ؛ بلى ظهار بعدى محقّق مى‌شود .

اگر معلّق نمايد ظهار را به «مشيّت خدا» به نحو شرط ، واقع نمى‌شود ، چون مشيّت تشريعيّه منتفى است در حرام ، و تكوينيّه معلوم العدم است، زيرا بايد ظهارِ