كرد، كه نفقه ولد چون مملوك است بر مولى است نه بر زوج، و نفقه حامل بر مولاى عبد يا بر زوج در كسب او است.

و احتياط در آثار مختصّه به نفقه زوجيّت يا قرابت ترك نشود؛اگر چه اظهر سببيّت حمل است نه موضوعيّت براى انفاق واجب.

 ☐ نفقه حاملى كه زوجش وفات نموده

و در حاملى كه زوجش وفات كرده است، خلاف است، اظهر عدم استحقاق انفاق است از مالى كه محكوم به ارث است، پس از مال خود زوجه يا ميراث او يا ميراث تقديرى ولد بر او انفاق مى‌شود، نه از مال ميّت به نحو اداى حق دائن، اگر چه مستحب واحوط است براى ورثه انفاق قبل از وراثت و قسمت.[1]

زوجه دائميّه، استحقاق نفقه دارد، چه مسلمه باشد يا ذمّيه يا امه مزوّجه. و اظهر وجوب انفاق بر امه است اگر مالك تسليم نكرد در روز، بنابر جواز ترك تسليم در غير شب؛ پس مثل مريضه و مسافره در مضيق و صائمه در واجب و حائض، واجب النفقه است چون غير ناشزه است؛ لكن جواز اين تقسيم بر مالك محل تأمل است.

مقدار نفقه زوجه

 ☐ رعايت متعارف اهل بلد به حسب مرتبه

واجب است اطعام زوجه، به حسب مقدار: رفع احتياج او و ايصال او از جوع به شبع، و به حسب كيفيّت: معتاد اهل بلد از امثال زوجين به حسب شرافت و ضِعَت از حيث جو و گندم واُرز و نحو اينها؛ و در ادام لازم هم ملاحظه عادت امثال زن يا ملاحظه حال زوجين در مقدار و كيفيّت جنس مى‌شود.

[1]. 1 / صيام / 1399.