☐ عدم نفقه در عدّه بائن مگر حامل

بائن به طلاق يا فسخ، استحقاق نفقه و سكنى ندارد؛ مگر آنكه مطلّقه بائن، حامل باشد كه تا وضع حمل انفاق مى‌شود.

و در حامل بائن به فسخ، تأمل است مگر آنكه نفقه براى حمل باشد نه حامل.

 ☐ ثمرات تفرقه بين ثبوت نفقه براى حامل يا حمل

و در اين كه نفقه براى حامل يا حمل است، خلاف است و ثمراتى براى دو قول مذكور است .

از آن جمله: ازدواج حرّ با امه با شرط رقّيت ولد از مالك امه، بنا بر صحّت اين شرط و تعقّب به طلاق بائن حامل.

[و] از آن جمله: ترك انفاق بر او تا بعد از عده، پس نفقه حمل قضا ندارد، مثل ساير اقارب، و نفقه زوجه حق مالى است و قضا دارد.

[و] از آنها: نشوز در حال طلاق يا بعد از آن، كه مطلّقه مثل زوجه است در دَوَران نفقه مدار عدم نشوز، به خلاف نفقه حمل؛ و اين ثمره محل تأمل است.

[و] از آنها: ارتداد بعد از طلاق؛ پس نفقه ندارد حامل، به خلاف حمل.

[و] از آنها: صحيح بودن ضمان نفقه ماضيه براى حامل، نه حمل.

[و] از آنها: سقوط نفقه به موت زوج بنا بر ثانى، و ساقط نمى‌شود نفقه حامل به قولى.

[و] از آنها: سقوط نفقه به ابراء بعد از طلوع فجر بنابر نفقه حامل، و عدم آن بنابر نفقه حمل.

[و] از آنها: استرداد نفقه روز بعد از تسليم اگر ولد ميّت بود و خارج در اوّل روز بود بنابر نفقه حمل نه حامل.

[و] از آنها: وجوب فطره حامل بنابر اوّل، نه دوّم مگر به احتمالى.

[و] از آن جمله: اگر عبد ازدواج كرد با حرّه يا امه و مولى شرط انفراد به رقّ ولد