چه به وسيله قول باشد، يا دالّى ديگر؛ و در بين دو مشركِ از كفّار، مانعى ندارد.

و در صورت حرمت اگر مورد معاوضه واقع بشود، حرام است اخذ اجرت بر آن، مثل محرّمات سابقه اگر قابل تكسّب باشند و عوض گرفته شود از آنها.

10 . فحش

حرام است دشنام دادن [ به ] اهل ايمان، مگر در صورت مزاحمت با مصلحت لازمه راجحه بر مفسده سبّ و شتم. و فرقى بين عادل و فاسق و مجهول الحال نيست، مگر آنكه متجاهرِ به ظلم يا افساد باشد كه سبّ ايشان ـ اگر چه در مورد خاصى غيبت باشد ـ جايز است.

و در صورت عدم مجوّز، مطلق اهانت و ايذا و ظلم به مؤمن در نفس يا عرض يا مال، حرام است؛ و هر چه از اينها قابل معاوضه باشد، اخذ اجرت بر آن حرام است.

11 . مدح و ذمّ غير مستحق

و مدح كسى كه در اعمال او ممدوح و مذموم است بر موجبات ذمّ، يا ذمّ او بر موجبات مدح، حرام است در صورت ترتّب مفسده لازم العدم بر آن، به خلاف مدح او بر موجبات مدح و ذم او بر موجبات ذم كه جايز است.

12 . سِحر

عمل سِحر و تعلّم آن و تعليم آن براى عمل، حرام است در صورت ترتّب ضرر بر اهل ايمان و قصد اضرار به ايشان. به خلاف آنكه دفع شر و مفسده، يا جلب خير و مصلحت باشد و يا حلّ عقد ساحر باشد، يا ردِّ مدّعى نبوت باشد، كه اظهر عدم حرمت است در صورت توقّف مصلحت يا دفع مفسده بر آن، و بودن عملِ مؤثّر به نحو مشروع كه اگر از طريق عادى ممكن بود، جايز بود نه محرّم.