و در پايه چهارم، رو به كعبه اين دعا بخواند: «أللّهم إني أعوذبك من عذاب القبر وفتنته وغربته ووحشته وظلمته وضيقه وضنكه. أللهم أظلّني في ظلّ عرشك يوم لاظلّ‌ظلّك.» پس از آن پايه، پايين آيد و پشت خود را برهنه كند و بگويد: «يا ربّ العفو، يا من أمر بالعفو يا من هو أولى بالعفو يا من يثيب على العفو العفو العفو، يا جواد، يا كريم يا كريم، يا قريب يا بعيد، اردد علىّ نعمتك، واستعملني بطاعتك ومرضاتك.»

مقصد دوّم

در سعى و واجبات آن

و بعضى از احكام متعلّقه به آن است

بدان كه واجب است بعد از نماز طواف، سعى كردن يعنى رفتن و آمدن ما بين صفا و مروه كه دو مكان معيّنند نزديك مسجد.

و بدان كه سعى ـ مثل طواف ـ ركن است و حكم ترك آن عمدا يا سهوا چنان است كه در طواف گذشت.[1] و بدان كه طهارت از حدث و خبث و ستر عورت هيچ يك از اينها در سعى، معتبر نيست لكن احوط مراعات طهارت از حدث است. و واجب است كه آن را بعد از طواف و نماز او به جا آورد. و اگر فراموش كند و تقديم سعى بر طواف كند، احوط اعاده سعى است، و هم چنين است جاهل به مسأله.

و واجب است كه ابتدا كند از جزء اوّل صفا به آن كه پاشنه پا را بچسباند[2] به جزء اوّل مسافت. و احوط آن است كه چهار درجه[3] از صفا بالا رود. و نيّت كند و آن را مستمر بدارد تا نزول از آنها.

[1]. پس تارك آن عمدا، باطل است حج او و بايد پس از حج افراد، در سال آينده حج نمايد؛ و سهوا رجوع مى‌نمايد براى سعى مع الإمكان، و استنابه مى‌نمايد مع التعذّر.

[2]. در غير سوار و محمول.

[3]. لازم نيست رعايت اين احتياط و هم چنين در مروه.